Skip to content

W przypadku śmierci siostry w wypadku komunikacyjnym możemy pomóc Tobie uzyskać odszkodowanie do 20 lat wstecz.

Nasz sukces: Uzyskaliśmy po 250 000 zł dla rodziców po śmierci dorosłego syna dla rodziców,

Uprawnienia osób bliskich w razie śmierci dziecka

Gdy wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia spowodowanego ruchem pojazdu mechanicznego nastąpiła śmierć poszkodowanego, przepisy prawne przyznają roszczenia odszkodowawcze określonym osobom poszkodowanym w wyniku śmierci bezpośrednio poszkodowanego, np. żonie lub niezdolnym utrzymać się samodzielnie rodzicom zmarłego. Przesłanką powstania roszczeń odszkodowawczych rodziców jest śmierć poszkodowanego w wyniku doznanego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Istotne jest tylko to, aby istniał związek przyczynowy między tymi zdarzeniami, tj. wypadkiem samochodowym a śmiercią. W przypadku śmierci osoby poszkodowanej w wypadku samochodowym powstają następujące roszczenia przysługujące osobom pośrednio przez to poszkodowanym: o zwrot kosztów leczenia i pogrzebu, o rentę, o jednorazowe odszkodowanie.

Roszczenie o zwrot kosztów leczenia i pogrzebu

Jeżeli zmarło dziecko, odpowiedzialny za szkodę posiadacz pojazdu (a w jego miejsce zakład ubezpieczeń) jest obowiązany zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł. Wynika stąd, że osoba, która koszty te poniosła, ma z tego tytułu bezpośrednie roszczenie do podmiotu odpowiedzialnego za szkodę. W kosztach pogrzebu uwzględnia się m.in. koszty przewiezienia zwłok do miejsca pochowania, zakupu miejsca na cmentarzu, wymurowania grobu. Ponadto uwzględnia się konieczność postawienia nagrobka (pomnika), wykonanie nekrologów, kupienie trumny, wieńców, ubrania dla zmarłego itd. Do kosztów tych należą także wydatki na odzież żałobną noszoną zwyczajowo przez najbliższą rodzinę w czasie pogrzebu i przez pewien czas po zgonie osoby bliskiej oraz koszty poczęstunku dla osób przybyłych na pogrzeb.

Roszczenie o rentę na rzecz osób bliskich

Renta może być przyznana po to, aby wynagrodzić utracone świadczenie alimentacyjne w razie śmierci dziecka na skutek uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia osobom, którym zmarłe dziecko dostarczało środków utrzymania, a osoby te zostały tych środków pozbawione. Wysokość renty, powinna zależeć od potrzeb uprawnionych rodziców, jak i od możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego dziecka. Renta z art. 446 § 2 k.c. ma najczęściej stanowić ekwiwalent utraconego wynagrodzenia za pracę. Renta powinna być przyznana od chwili wyrządzenia szkody. Terminem końcowym przy rencie obligatoryjnej (art. 446 § 2 zd. 1 k.c.) jest czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Należy także uwzględnić, że zmarły pracowałby do osiągnięcia wieku emerytalnego i najprawdopodobniej wówczas obowiązek alimentacyjny by ustał.

Roszczenie o odszkodowanie z tytułu znacznego pogorszenia się sytuacji życiowej członków rodziny zmarłego i zadośćuczynienie z tytułu powstania szkody moralnej

Podstawę prawną tego roszczenia stanowi przepis art. 446 § 3 k.c., zgodnie z którym można przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.

Przesłanką zasądzenia odszkodowania jest wystąpienie znacznego pogorszenia sytuacji życiowej rodziców. Ocena czy żądanie jest uzasadnione wymaga ustalenia, jaka była sytuacja życiowa rodziny zmarłego przed wypadkiem oraz czy i o ile uległa ona pogorszeniu na skutek jego śmierci. Pogorszenia sytuacji życiowej, o którym mowa w art. 446 § 3 k.c. nie można sprowadzać do prostego zmniejszenia dochodów lub zwiększenia wydatków rodzica. Szkody majątkowe prowadzące do znacznego pogorszenia bieżącej lub przyszłej sytuacji życiowej rodzica są często nieuchwytne lub trudne do obliczenia. Często wynikają z obniżenia aktywności życiowej i ujemnego wpływu śmierci dziecka na psychikę i stan somatyczny, co niekoniecznie przejawia się w konkretnej chorobie. Znaczne pogorszenie sytuacji życiowej uprawnionego w rozumieniu art. 446 § 3 k.c. zależne jest zatem od rozmiarów ujemnych następstw o charakterze majątkowym, a także zmian w sferze dóbr niematerialnych uprawnionego wywołanych przez śmierć osoby bliskiej, już istniejących oraz dających się przewidzieć w przyszłości na podstawie zasad doświadczenia życiowego. Jego ocena powinna być oparta na szczegółowej analizie sytuacji osoby uprawnionej z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, które mają wpływ na jej warunki i trudności życiowe, stan zdrowia (w tym jego ewentualne pogorszenie wywołane śmiercią osoby najbliższej) wiek, stosunki rodzinne i majątkowe, a w odniesieniu do małoletnich dzieci dodatkowo wpływają na warunki wychowawcze i na jej porównaniu z sytuacją, w jakiej znalazłby się uprawniony, gdyby nie śmierć osoby bliskiej. Prawidłowa wykładnia pojęcia “stosowne odszkodowanie” powinna uwzględniać nie tylko okoliczności konkretnej sprawy, ale także realną wartość ekonomiczną. Musi ono wyrażać się sumą wymierną, stanowiącą adekwatne przysporzenie dla uprawnionego, a zarazem uwzględniającą ocenę większości rozsądnie myślących ludzi. Odszkodowanie należne na podstawie art. 446 § 3 k.c. nie jest odszkodowaniem pełnym w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., lecz z woli ustawodawcy “stosownym”, tj. takim, które ułatwi przystosowanie się uprawnionemu do zmienionej sytuacji życiowej. Dyspozycja tego przepisu nie obejmuje zatem obowiązku wyrównania wszystkich szkód ustalonych detalicznie, pozostających w związku przyczynowym ze śmiercią członka bliskiej rodziny, gdyż ze swej natury jest to kompensacja o charakterze ryczałtowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2008 roku w sprawie II CSK 143/08, z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie V CSK 544/07, z dnia 24 października 2007 r. w sprawie IV CSK 194/07).

Uwzględniając wskazane wyżej okoliczności związane z pogarszającym się stanem zdrowia rodziców, spadkiem sił i aktywności życiowej oraz utratą możliwości uzyskania wsparcia i opieki ze strony syna, należy uznać za zasadne. Jednocześnie wskazać należy, że kierując się zasadami doświadczenia życiowego, zachodziły podstawy do stwierdzenia, iż gdyby nie doszło do przedmiotowego wypadku, rodzice mogliby uzyskać pomoc i oparcie (w przyszłości również materialne) ze strony dziecka. O powyższym świadczą bardzo często niezwykle bliskie, serdeczne relacje jakie łączą rodziców z dzieckiem, chęć niesienia pomocy rodzicom, angażowanie się w codzienne prace i obowiązki. Okoliczności te pozwalają uznać, iż tragiczna śmierć dziecka, będąca wynikiem wypadku komunikacyjnego, przekreśliła wszystkie te plany i marzenia, pozbawiając rodziców, możliwości uzyskania wparcia i osobistej opieki na starsze lata.

Podstawę prawną żądania zasądzenia zadośćuczynienia stanowił przepis art. 446 § 4 k.c. w zw. z § 1 k.c., zgodnie z którym można przyznać rodzicom zmarłego w wyniku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, w następstwie czynu niedozwolonego, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Przepis art. 446 § 4 k.c. ma na celu Zadośćuczynienia najbliższym członkom rodziny osoby zmarłej w wyniku czynu niedozwolonego doznanej przez nich krzywdy, a więc naprawienie szkody niemajątkowej. Zadośćuczynienie to zrekompensować ma krzywdę za naruszenie prawa do życia w rodzinie, poczucie osamotnienia oraz ból spowodowany utratą dziecka.

Dział prawny Kompensja zajmuje się dochodzeniem roszczeń na rzecz rodziców, którzy stracili dziecko w wypadku komunikacyjnym. Bezsprzecznie krzywdę doznaną w wyniku śmierci osoby bliskiej trudno jest ocenić i wyrazić w formie pieniężnej. Nie ulega jednak wątpliwości, że oceniając według kryteriów obiektywnych, trzeba stwierdzić, iż krzywda wywołana śmiercią dziecka, jest jedną z najbardziej dotkliwych, z uwagi na rodzaj i siłę wzajemnych więzi. Każda z tego typu spraw prowadzona jest w sposób indywidualny. W większości przypadków zależy nam na polubownym zakończeniu postępowania, w celu ograniczenie cierpienia i przywoływania negatywnych emocji, które po śmierci na zawsze odmieniły życie rodziców.

>>>SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI<<<